2

Een goddelijk gebouw

Een trotse toren.
Een gotisch gedrocht.
Een bangelijke beiaard
of een kletterende klok.

Er zijn veel manieren om ons Antwerps icoon te beschrijven, maar het is en blijft een uit de kluiten gewassen kerk. Toch?

Waarom is elke Antwerpenaar dan zo fier op dat ding? Heeft dat nog iets te maken met geloof? De architecturale relevantie dan? Of gewoon het feit dat het opvalt? Je weet wel; groot, log, luidruchtig …

Misschien is het een teken van hoop?

Standvastig sinds de 16e eeuw, altijd paraat om ons te laten dat we te laat zijn. Trots in het centrum van de stad, wakend over alles en iedereen. Steevast een oriĆ«ntatiepunt voor zatte studenten of verdwaalde toeristen, met die piek die boven ons uittorent. Oogappel van elke Antwerpse fotograaf en thuisbasis van Rubens’ nalatenschap.

De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal is een constante in de stad. Iets waar je altijd op kan rekenen. Met recht en rede dus iets om trots op te zijn. Gewoonweg een kathedraal van een kathedraal.