d4c3549c-e9e7-11e4-8141-97958e6295c5_web_scale_0.0268432_0.0268432__

Geheugenverlies

Het is intussen al meer dan een jaar geleden, maar ik herinner het mij nog alsof het gisteren was. Ironisch, aangezien mijn geheugen me de dag erna nogal in de steek liet. Iets in verband met bier en een aantal zwarte gaten tot gevolg.

Aangezien het mijn eerste keer was, stonden de zenuwen gespannen. In de beste zin van het woord weliswaar! Een beetje zoals dat gevoel dat je als kind kreeg voor je verjaardagsfeestje of de avond voor Sinterklaas langs zou komen. Euforie en extase met een vleugje angst voor het geval alles niet aan de verwachtingen voldeed.

Over verwachtingen gesproken … Voor ik hier verder de verkeerde schep; dit gaat wel degelijk over mijn ervaring op de Antwerpse Beiaardcantus, niet over mijn toetreding tot de mannelijkheid.

Hoewel het in zekere zin wel een ontmaagding was. De eerste keer dat ik zou cantussen in mijn 4 jaar als student. Een schande volgens sommigen, een gat in mijn cultuur volgens de rest.

Maar daar stond ik dus, codex in het ene hand, zweet in het andere. (Het was warm. Zo zenuwachtig was ik nu ook weer niet.) Klaar om meer te drinken dan ooit te voren en de ziel uit mijn lijf te zingen op liedjes waar ik nog nooit van gehoord had.

Dit zijn tegelijk de twee leukste aspecten aan een cantus en de twee dingen die mij sceptisch maakten over het hele gebeuren. Als ik wil drinken, ga ik op café en drink ik wanneer ik dat wil. Niet wanneer iemand met een lintje mij dat oplegt. Als ik daarbovenop dan wil zingen, zing ik wat ik wil en heb ik daarbij geen boekje vol achterhaalde songteksten nodig.

Maar groepsdruk en een tikkeltje nieuwsgierigheid overhaalde mij om die culturele gaten op te vullen. Met bier. Veel bier.

2000 man, allemaal op rijtjes aan banken alsof we terug naar de lagere school gingen. En vooraan het praesidium dat als strenge lectoren op ons toekeek.

Enkele hectoliters bier, een paar bekertjes water, 2000 geopende codices en de tonen van de beiaard om ons te begeleiden in ons kattengejank. Het moet een prachtig tafereel geweest zijn. De foto’s die ik de dag nadien terugvond op mijn gsm beaamden dat.

Jammer genoeg zijn die foto’s, de verhalen van minder zatte vrienden en de zwaarste kater ooit de voornaamste herinneringen die ik heb aan die avond.

Bij deze werd het gat in mijn cultuur dus opgevuld met bier en zwarte gaten. Nu kan ik mezelf eindelijk een echte student noemen.